اردت (کلمه) (1955/Ordet)

آن کس که بدون ایمان عشق به خدا می ورزد ، به خود می اندیشد و حال آنکه آنکس که به خداوند عشق می ورزد ، به خدا اندیشه می کند.(97)

شروع ایمان دقیقا از جایی است که اندیشیدن کنار گذاشته می شود. (120) 

(ترس و لرز ، سورن کی یرکگور ، ترجمه محسن فاطمی)

به گمانم معجزات هیچ گاه سد راه آدم واقع بین نیست. معجزات نیست که واقع بینان را به اعتقاد ره می نماید، واقع بین اصیل اگر آدم با اعتقادی نباشد ، همواره نیرو و توانایی خواهد یافت تا به مافوق طبیعت بی اعتقاد باشد ، و اگر با معجزیه ای به صورت واقعیتی انکارناپذیر رویارو شود ، به جای تصدیق واقعیت ، حواس خودش را باور نمی کند. اگر هم آن را تصدیق کند به عنوان واقعیتی از طبیعت تصدیقش می کند که تا آن زمان به آن التفات نکرده است. ایمان ، در آدم واقع بین ، از معجزه نشات نمی گیرد بلکه معجزه از ایمان نشات می گیرد.

(برادران کارامازوف،فئودور داستایفسکی ، ترجمه صالح حسینی)

به فردا امیدی نیست (Odds Against Tomorrow/1959)

به فردا امیدی نیست  ، با این داستان سعی می کند آینه ای از جامعه و سیاست کشور باشد : ارل (سفید پوست / رابرت رایان) و جانی (سیاه پوست / هری بلافونته) مجبور می شوند در انجام یک سرقت با هم همکاری  کنند. 

رابرت وایز در پایان ، این نزاع و درگیری نژادی را -به اندازه همان کاری که یکی از شخصیت ها انجام می دهد : پرتاب سنگ به سمت قوطی خالی افتاده در زمین- عبث و بیهوده نشان می دهد. در سکانس پایانی ، که بی شباهت به پایان یکی از مهم ترین فیلم های نوآر یعنی اوج التهاب (رائول والش) نیست ، وایز ، مانند ساموئل فولر در صورت استمرار این دوئل نژادی، آینده را تاریک و ترسناک می بیند. پس از اتفاق نه چندان غیر منتظره پایان فیلم (با توجه به پایان اوج التهاب) وایز برای نشان دادن بیشتر ناامیدی نسبت به آینده نمایی از تابلویی که رویش نوشته شده : Stop Dead End را نشان می دهد و سپس بر جوی آبی که به روانی در حال حرکت است تیلت می کند.

نگاهی به سه فیلم کوتاه از شهرام مکری : تایم کد ، فیل و چند داستان دیگر...

همدم(Companion/2025)

بچه هالیوود (رابرت پریش)

اندکی بعد از گرفتن جایزه اسکار(برای Body and soul) منشی جان فورد تلفن کرد و گفت که فورد مرا به ناهار دعوت کرده است.