سینمای جنگ ، ژانر جنگ

 - این مطلب فکر کنم بعد از جنگ دوازده روزه در ماهنامه فیلم هم چاپ شده بود- 

این روز ها  در ایران و خارج بازی های رسانه ای اهمیت زیادی دارند . اینکه کی کجا را زده و کی نزده (راستی این زدن چه مصدر ساده ای در مورد اصابت موشک و پهباد شده! " ما فلان جا رو زدیم اونا فلان جا رو زدن " انگار مثلا یه سیلی ساده زدند یا همچین چیزی!)!

 در این مطلب به موضوع رسانه در جنگ اشاره شده که شاید به شرایط ما بی ارتباط نباشد! 

آیا این یک ژانر است؟ : جنگ خود به خود حالتی نمایشی و دراماتیک دارد. اگر جدالی وجود نداشته باشد پیرنگی شکل نمی گیرد.این جدال می تواند با خود ، طبیعت ، انسان یا یک ساختار باشد. نقاشی های انسان های اولیه در غار ها ، جدال و جنگ آنها با حیوانات برای شکار و بقا را نشان می دهند. پس نمایش جنگ و جدال پیش تر از به وجود آمدن هنر به گونه ای که اکنون می بینیم وجود داشته است. 

آرژانتین،۱۹۸۵ (1985,Argentina) ۲۰۲۲ / دیگر هرگز*

 

(بازبازنشر!)

ساختار روایی فیلم، به درام های دادگاهی کلاسیک هالیوود بی شباهت نیست. استراسرا(دارین) یک دادستان است. ابتدا از شرکت در بزرگترین محاکمه آرژانتین، نورنبرگ این کشور ، امتناع می کند. او از رئیسش فرار می کند و احساس می کند این کار زندگی او را به خطر می اندازد. مثلا در ادامه می ترسد، کسی که با دخترش دوست شده به این محاکمه مربوط باشد ؛ اما بالاخره این مسئولیت بزرگ را قبول می کند. او باید دیکتاتور های سابق را محاکمه کند. نظام دیکتاتوری که از سال ۷۶ تا ۸۳ میلادی بر کشور حکومت می کرد و جنایات زیادی را مرتکب شد. آنها در جنگ فالکلند هم شکست خوردند. فقط زورشان به مردم آرژانتین می رسید.  

جاده دو بانده (Two-Lane Blacktop) 1971 از دریچه نقد کنت جونز

"اوتیس بود که هسته‌ی احساسی فیلم را می‌ساخت. در تمام سینمای آمریکا شخصیت دیگری نظیر اوتیس وجود نداشت. 

جشنواره فجر؟!

کارگردان(!) هایی مانند آرش معیریان و منوچهر هادی در جشنواره امسال حضور دارند.  تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل!

و البته افراد دیگری نیز در جشنواره هستند که شاید پیش از این نزد برخی به عنوان مبارز سیاسی شناخته می شدند! به سخندانی نیست به عمل کار برآید ! 

کارگردانی فیلم (اریک شرمن)

پیتر بوگدانوویچ  : این روزها هر کارگردانی می تواند بدون پس زمینه ای در هر زمینه هنری به جز سینما، ظهور کند.